Woensdagavond kwamen iets voor 19u een dertigtal mensen samen aan het gesloten centrum voor ‘vreemdelingen’ 127bis in Steenokkerzeel. Er werd vuurwerk, rookbommen en bommetjes afgestoken terwijl woedekreten zoals “geen grenzen, geen naties – vrijheid”, “steen per steen, muur per muur, laten we alle gevangenisssen vernietigen”, “solidariteit”,... geroepen werden. Want deze ‘gesloten centra’ zijn niets anders dan kampen om de ongewensten te deporteren naar gelang de noden van de kapitalistische economie en de sociale controle. Je ertegen verzetten wordt dan het in vraag stellen van de funderingen van deze wereld van prikkeldraad.
Er werd eveneens speciaal aandacht gemaakt voor het twintigtal gevangenen die na een week hun hongerstaking diezelfde dag stopgezet hadden en voor Hossein die in isolatie geplaatst werd na een zelfmoordpoging omwille van een dreigende uitwijzing. Sinds 24 augustus 2008 is de capaciteit van dit deportatiekamp aanzienlijk verminderd na de gecoördineerde brandstichtingen die iets na middernacht twee van de drie vleugels verwoest hebben. Dit was slechts het toppunt (op z’n minst tot nu toe) van een periode van ontsnappingen, individuele revoltes en rellen. We herkennen ons eigen verlangen naar vrijheid in deze daden van revolte die de altijd aanwezige mogelijkheid in zich dragen van de directe confrontatie met wat ons onderdrukt, zonder de protestmarges die de Staat en haar waarden toelaten te respecteren. In diezelfde zin is dit de reden waarom geen enkele toelating werd aangevraagd voor deze bijeenkomst, met als direct gevolg de mogelijkheid om de confrontatie met de ordetroepen aan te gaan.
Na een tiental minuten beslisten we om het centrum te verlaten. Op dat moment komt er een eerste flikkenwagen aan. Ze vragen identiteitskaarten, de hele groep weigert en stapt door. Twee agenten stappen uit en de meest gedreven van de twee waagt zich aan een eerste arrestatie die mislukt dankzij de samenhang en de actieve weerstand van de groep.
We stappen door richting station. We worden omsingeld door enkele flikkenwagens. Op het moment dat we bij het station aankomen, blijkt dat een flikkencordon de toegang tot het perron en de weg naar Nossegem blokkeert. We beginnen te duwen om op z’n minst een doorgang te bekomen naar het perron, wat ook lukt. De matrakslagen beginnen te regenen en in tijdens dit eerste gevecht heft een vet flikkenvarken een kameradin op boven zijn hoofd en smijt haar op de grond.
De groep wordt zo in twee gesplitst door twee rijen flikken en onze kameradin blijft als enige bewegingsloos op de grond liggen.
Van de twee kanten wordt er geduwd en geslagen: vuisten en stampen tegen matrakken. Telkens wanneer de flikken een kameraad willen proberen mee te sleuren, wordt die door de groep teruggetrokken. En zo ging het meer dan een kwartier door. Er komen versterkingen van de flikken. Ze zijn met tweemaal zoveel als ons en slagen er uiteindelijk in om de hele groep te overmeesteren en te arresteren.
We worden allemaal meegenomen naar het commissariaat en na identiteitscontrole losgelaten. Enkele kameraden blijven echter weigeren om hun identiteit te geven en worden tot de volgende dag vastgehouden.
De gewonde kameradin ligt nog steeds in het ziekenhuis met twee gebarsten ruggenwervels. Volgens de dokters zal de revalidatie even duren maar zullen er geen blijvende letsels zijn.
Het is niet aan ons om te huilen over de matrakslagen. We eisen luid en krachtig onze keuze en onze poging om de confrontatie met de ordetroepen aan te gaan op. Met dit initiatief willen we ons eveneens inschrijven in de week van internationale solidariteit met Isa en alle gevangenen in strijd. Isa wordt er samen met anderen van beschuldigd om geprobeerd te hebben een takelwagen van de flikken in brand te steken voor een politiekantoor in Parijs.
Het is daarentegen wel aan ons om te blijven strijden tegen alle grenzen, tegen alle gevangenissen en de wereld die er nood aan heeft. Tegenover de flikken die een kameradin in het ziekenhuis slaan en de verloren uren in de cellen, zullen wij antwoorden door en roepen wij allen die nog willen vechten tegen autoriteit in al haar vormen op tot het verspreiden van de revolte.
“Noch getemd, noch tembaar,
Jullie kunnen ons wel slagen met de matrak,
Maar jullen zullen er niets bij te winnen hebben.”
22.01.2009
http://ovl.indymedia.org/news/2009/01/25359.php
